Ο Ouranuke Giis σπάει τον κουμπαρά του για να εξασφαλίσει τα Cohiba 1966 της βδομάδας, που με τη σειρά τους θα τον βοηθήσουν να ξεπεράσει την επιλόχεια κατάθλιψη - κουσούρι από κάποια Χριστούγεννα. Στο Ramnousia.com μοιράζει αντίδωρο, κομμάτια από τα νεύρα του και τα χρόνια συμπλέγματα της μεσοαστικής του ανατροφής.
Είπαμε πως διανύουμε την εποχή των ισχνών αγελάδων. Στην Αργεντινή ας πούμε (θα έχετε δει τα πλάνα), τις ίδιες ισχνές αγελάδες κυνηγούσαν ορδές πεινασμένων και τις τεμάχιζαν ζωντανές (ε να υπερβάλλω και λίγο). Κι όμως η χώρα αυτή γέννησε τον Μέσι, τον αντιπαθητικά ικανό τζουτζέ των γηπέδων. Θα είχε τέτοια σταυρωτή ντρίπλα ο κοντός αν δεν είχε ανατραφεί από το γάλα ισχνής αγελάδας; Αμφιβάλλω. Θα ήταν τόσο άσχημος ώστε να μην πληγώνει κι άλλο τον εγωισμό των αμέτρητων ποδοσφαιρόφιλων παγκοσμίως; Δύσκολα.
Πάμε τώρα μια βόλτα στην κομμουνιστική Κούβα. Αν και φαίνεται πως το αεράκι της δικής της περεστρόικας έχει αρχίσει να γλύφει τους τοίχους των πολύχρωμων σπιτιών της Αβάνας, ο κόσμος (ειδικά στην επαρχία) τρώει αναγκαστικά όσο για να σταθεί στα πόδια του. Ή καλύτερα όσο χρειάζεται για να σχηματοποιηθούν τα στίλβοντα μπούτια της εργατικής και τίμιας Κουβανής προλετάριας. Τα ίδια ευλογημένα από τους θεούς και τους δαίμονες μπούτια που θα υγράνουν και θα τυλίξουν με μαεστρία εν καιρώ τα μεθυστικά Habanos. Καθώς βέβαια πούρων επιφανών πάσα γης τασάκι, η παγκόσμια αγορά κατακλύζεται από τα θεϊκά δώρα των Κουβανών προς τους ανθρώπους. Αυτό θα πει υπαρκτός σοσιαλισμός.
Αν θυμάμαι καλά μια από τις δέκα εντολές έλεγε "Αν δεν γαμάς να πηγαίνεις για ψάρεμα". Ε λέω ότι είναι καιρός να πάρουμε τα καλάμια ανά χείρας. Και τι να βγάλουμε;;; Να δω... Ο ένας καημένος πουλάει μπάλα, ο άλλος πούρα και ποτά, εμείς πουλάμε (λέμε τώρα) πολιτισμό. Από τη μία δηλαδή βαριά, αντρικά, μερακλίδικα χούγια κι απ την άλλη κινέζικα τσολιαδάκια. Και χωριάτικες με σαπιόλαδο. Και καλά τα τουριστικά μέρη, οι υπόλοιποι τι γίνονται;
Τελευταία έχω ακούσει ένα κάρο μπερδεμένες ιδέες για να βγει κάνα φράγκο. Τι καλλιέργειες σαλιγκαριών, μύρτιλα, ιπποφαή, τρούφες, ρόδια...Επίσης, φωτοβολταϊκά σε λίγο θα βάζουμε στα γυαλιά ηλίου, ποιος να προλάβει να πρωτοοικονομήσει από όλα αυτά; Τι άλλο μένει; Καπνός, τζόγος, μπάλα, αμάξια, ποτά, γυναίκες. Βαριά ελληνική βιομηχανία, όλοι έχουμε την τεχνογνωσία για όλα αυτά. Όμως ας είμαστε και ρεαλιστές. Τα καπνά μας τα ξηλώσαμε και εισάγουμε από την Ζιμπάμπουε, Λας Βέγκας δεν θα γίνουμε, το πρωτάθλημά μας είναι γεμάτο αρλεκίνους, από μηχανολογικά είμαστε μυρωδιάδες παντού εκτός από τα καφενεία και πουτάνες οι Ελληνίδες δεν θα αφήσουμε να γίνουν για κανέναν άλλον εκτός από εμάς που τουλάχιστον τις συνηθίσαμε.
Ο Θεμιστοκλής όταν κατέφθαναν οι ορδές των Περσών, αφού είχε καταστρώσει το σχέδιό του, πήγε στην Πυθία και της είπε. "Η θα βγάλεις έναν χρησμό που με βολεύει ή θα κανονίσω να σου πασάρουν μόνο αλβανικό. Θα τα ξεχάσεις τα λούσα που ήξερες." Κι υπό καθεστώς τρομοκρατίας λοιπόν, η Πυθία υπέδειξε τα ξύλινα τείχη (δηλαδή τα πλοία) ως το μόνο μέσο σωτηρίας των Αθηναίων. Ε λοιπόν η Πυθία είχε δίκιο. Τα ξύλινα τείχη θα μας σώσουν και τώρα έστω και σε μικρότερο ποσοστό.
Και με το "ξύλινα τείχη" εννοώ τα βαρέλια ωρίμανσης.
Για να είμαι ξεκάθαρος θεωρώ πως θα ήταν συμφέρον για όλους μας να στραφούμε στην παραγωγή αλκοολούχων ποτών. Όσο το δυνατόν φθηνότερων και καλύτερων. Κρασιά, τσίπουρα, ούζα, ρακές, μπυράκια και μπυράκλες, μπύρα με ρακί (rtd), ούζο με τζατζίκι σε 5λιτρη συσκευασία, κονιάκ πολυτελείας και φθηνά κονιάκ για αλκοολικούς πολυτελείας. Δεν αστειεύομαι καθόλου. Ότι μπορεί να είναι ανεκτό στην όψη, την γεύση, την τιμή και την διαθεσιμότητα και κάνει τον λαό να φτιάχνει κεφάλι είναι στις μέρες μας μια καλή επένδυση. Θυμηθείτε την τρελή ζήτηση μετά το αμερικάνικο κραχ για φθηνό αλκοόλ και την απίστευτη άνθηση που γνώρισε πριν τον Β'ΠΠ η Μονμάρτη όταν συνέρρεαν οι φρεσκοαπολυμένοι των φαλιρισμένων εργοστασίων για να ξεχαστούν στα κωλόμπαρα. Στην Ελλάδα έχουμε και την παράδοση και τις κλιματολογικές συνθήκες και μια τεράστια βιτρίνα για τα προϊόντα μας που λέγεται ελληνικός τουρισμός.Άσε που τσίπουρο μπορείς να βγάλεις κι από τσουκνίδες που λέει ο λόγος. Κάθε σπίτι στα χωριά έχει δικό του καζάνι παραγωγής, γιατί να πιεις ρε μαλάκα 200 λίτρα μοχίτο το καλοκαίρι εν καιρώ οικονομικής δυσκοιλιότητας; Φτιάξτο μόνος σου. Αρχικά για να γουστάρεις, μετά για να κονομήσεις. Βάλε φωτιά στα καζάνια και άρχισε να εμφιαλώνεις. Σε μπουκάλια, ταπεράκια, σακούλες σκουπιδιών, κράνη, καθίκια, σε κουτιά παπουτσιών και σε ουροσυλλέκτες. Δεν έχει σημασία. Απλά βγάλε την παραγωγή σου. Ας παράγουμε κάτι που ξέρουμε γαμώ την κασάσα μου.
Εκτός αν είστε τίποτα κουλτουριάρηδες και το θεωρείτε εθνικό ξεπεσμό και τα συναφή. Σ' αυτήν την περίπτωση μπορούμε όντως να περιμένουμε να καλοκαιριάσει για να κλέβουμε τους Γιαπωνέζους στην ταρίφα και να τους παίζουμε το "Σ' αγαπώ γιατί είσαι ωραία" στο ακορντεόν.
Δυστυχώς η ημιαπασχόληση και η ανεργία φέρνει απόγνωση αλλά και διαθέσιμο χρόνο. Και τα δύο τελευταία μαθηματικά οδηγούν σε διάθεση για πιόμα μέσα σε στενά οικονομικά πλαίσια. Έτσι συνέβαινε κι έτσι συμβαίνει. Δεν είναι ντροπή. Έτσι είναι φτιαγμένος ο άνθρωπος. Καταδικάστηκε για τα κρίματά του σε μια ατέρμονη προσπάθεια να νοθεύσει το νερό που υπάρχει στο σώμα του για να αναπνέει ελεύθερα, χωρίς να πνίγεται. Ας το εκμεταλλευτούμε εμείς τουλάχιστον.
Ακολουθήστε μας στο Facebook πατώντας το εικονίδιο
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου